گوشه ای از فراخنای هستی

تنهایی در آغاز , وحشت داشت. وحشتِ از دست دادن هر آنچه سبب انس شده بود. اما وقتی تنهایی , جان گرفت . حقیر بودن هر چه از دست شده بود آشکارا حس شد. +نوشته شده در دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۶ساعت21:49 توسطعباس کشاورز | ...

قلب , جان که بگیرد بر پاسبانش یعنی اندیشه , غالب می شود . آگاهی گاهی در تسلیم شدن به اندیشه معنا پیدا می کند. اندیشه ای که گاه بی اختیار عمل می کند و قاتل بی رحم دل می شود . و گاه آگاهی با یکی شدن با قلب حاصل می شود . در اینجا حریم قلب , تسلط بر پاسبانش یعنی فکر را دارد . هر گاه و به هر شیوه که خو...

انسان به اندازه از دست دادن چیزهایی که ریشه در وجود او دارند, بزرگ می شود. هرچه سرعت این عمل بیشتر باشد زودتر بزرگی را به دست می آورد....

هیچ چیز در این دنیا وجود ندارد که ارزش دست و پا زدن در آن را داشته باشد. تمام شادی های دنیایی به زودی به غم می گراید و تنها لذت رهایی, همیشگی و تبدیل ناشدنی ست....