گوشه ای از فراخنای هستی

از آنجا که مقداری از اوقات روزانه ام،به اندیشه در باب چگونگی و چرایی پیشامدها،سختیها،ناملایمتیهاو صدالبته کامیابیها ی زندگی می گذرد. صلاح دیدم که آنها را از حالت انتزاعی خارج کرده و گویا و مکتوبشان نمایم....

انسان به اندازه از دست دادن چیزهایی که ریشه در وجود او دارند, بزرگ می شود. هرچه سرعت این عمل بیشتر باشد زودتر بزرگی را به دست می آورد....

بی خواهش ،خداوند را یاد کردن ، نشانه معرفتی اصیل هست.... یادش کن تا هر از گاهی که خواهشی داری، روی دعا و استجابت داشته باشی....

هر چیزی که سبب غفلت از یاد تو شود به سبب شدت اثرش؛ یا مکروه است یا حرام. و هر یادآور ذکرت ، یا مستحب است یا حلال....