قدرت ارتباط با هر کس, بستگی به میزان توجهی دارد که در پشت آن ارتباط قرار دارد. در این توجه باید دیگران غایب باشند تا طرفِ مقابل از ارتباط با تو احساس اهمیت کند و جذب تو شود.

خدا مسوول خوشبختی تست اگر تو مسوولیت بندگی خود را نیک انجام دهی.

با حواس کاملا جمع, سینه زمان را بشکاف. مگذار دست و پا زدن بیهوده در گذشته و آینده, تیغ وجودت را کند کند

شعور وقتی بسیط و پاک می شود, دیگر از هول آنکه مبادا قلمرویش محدود شود, از ارتباط با شعورهای حقیر می پرهیزد و به هم نوعِ خود می گراید تا دام و گزندی نبیند.

زبان ؛ ریزش گاه عواطف ، تعقلات؛ تعلقات؛ کینه ؛ نفرت ؛ عشق ؛ بی حوصلگی ها و مکنونات نهانی بشری ست .

ما توانایی حفظ داشته های مالی و انسانی خود از خطرات را نداریم. تنها می توان با دعا و توکل ؛ به حفظشان امیدوار بود..

اگر اهمیت و ارزش خودت را بالاتر از دارایی های اطراف خودت بدانی؛ هیچگاه برای آنها، آرامش خودت را بیش از حد به مخاطره نمی اندازی.

نیازها و هوس های درونی انسان، قدرت دارند و بخشی از جان ما شده اند...وقتی انسان به سوی خویشتن توبه می کند، آن هوس های قدرتمند، فرو می خوابند و در این بین، توبه کننده احساس می کند که کم جان شده است.. در حالی که این جان فعلی، جان حقیقی اوست...این جان ضعیف کنونی او؛ باید مقابل مقدرات انتقام گیرنده ی نو،...

دوست داشته باش اما نه وابسته شو و نه کسی را وابسته خود کن.

دوست داشتن ، یک ماده خام است. اما نمی توان دوست داشتن را مبتلا به آفت انفعال کرد . قلبی که با قیچی اصول، هرس و تربیت شده باشد ، تنها رفت و آمد عابران را در محدوده اصول دوست دارد به محض آنکه پای خود را از این محدوده بیرون بگذارند ، دوستی قلب تبدیل به بیزاری می شود.

قلبی که می خواهد خودش باشد و آلودگی که می خواهد او را از خودش بگیرد و این کشمکش باعث ناآرامی قلب می شود. آلودگی، پریشانی می آورد.

همچون برکه گل آلودی که باید به حال خودش رها کنی تا قدرت حضور جوشیده های جدید، صافش کند، قلب ناپاک خود را دستکاری و از نو لگدمال نکن تا انوار پنهانش روشنایی اش دهد.

انسان به اندازه از دست دادن چیزهایی که ریشه در وجود او دارند, بزرگ می شود. هرچه سرعت این عمل بیشتر باشد زودتر بزرگی را به دست می آورد.

دعا , چراغی ست پیشگاه ایمان.. تا ایمان نباشد, نطفه دعایی بسته نمی شود.

همه خدا دارند. اما معدودند کسانی که به این دارایی شان , آگاهی داشته باشند.

تخیلات و تفکرات پست , از دل غفلت می زاید و اندیشه های بلند از دل هوشیار بر می خیزد.

همه مشکلات آدم به خاطر اینه که قلب تا چیزی رو احساس می کند , ذهن به آن شاخ و برگ می دهد.

هیچ چیز در این دنیا وجود ندارد که ارزش دست و پا زدن در آن را داشته باشد. تمام شادی های دنیایی به زودی به غم می گراید و تنها لذت رهایی, همیشگی و تبدیل ناشدنی ست.

ما وسط یه فیلم ناتمامی به نام (زندگی) هستیم. قضاوت در مورد کارگردانی خدا در میانه فیلم عاقلانه نیست.

خسته نگشته ای از گفتن مداوم این خبر که (خسته ام)؟