دنیا ؛ سرای خسارت است . پیوند با یک الگو ی رفتاری، ترا از نمونه های برترش محروم می کند...همیشه جای ای کاشی درین میان باقی می ماند . + نوشته شده در چهارشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۶ساعت 5:50 توسط عباس کشاورز |

به زبان آوردن حرف های دنیایی ؛ نوعی رسوایی و اعتراف به داشتن هوشی سطح پایین است... سکوت ، حریمی نجات بخش در این مسابقه رسوایی است . + نوشته شده در چهارشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۶ساعت 5:55 توسط عباس کشاورز |

بسیاری از آرزوها از این نوعند که ای کاش چیزی به شرایط فعلی , اضافه شود ...اما آرزوی دردمندان اینست که کاشکی , حالتی مزاحم از شرایطی که دارند کاسته شوند . + نوشته شده در سه شنبه ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ساعت 18:20 توسط عباس کشاورز |

قوی ترین انسانها لزوما بازوهای ستبری ندارند .آنها متناوبا در حال پاکسازی گذشته در ذهن خود هستند... آنها , خاطرات آزار دهنده را پس از یکبار تحلیل و حصول نتیجه و عبرت ,از خود عبور می دهند. آنها قدرت بالایی در فراموش کردن هر گذشته مزاحمی دارند. آنها با سوهانِ فراموشی , آینه قلب را جلا میدهند تا یادهای ...

قوی ترین مردم , قدرت ساکت کردن ذهن خود از احساسات متخاصم دارند . آنها ذهنشان را وارد یک بازیِ بی حاصل نمی کنند. خود را پیش از ورود به باتلاق نجات می دهند. + نوشته شده در سه شنبه ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ساعت 18:22 توسط عباس کشاورز |

صفر میعادگاه اعدادست... هر عددی که بخواهد به مبدا خود برگردد لاجرم باید یکان یکان از خود بکاهد + نوشته شده در سه شنبه ۱۶ خرداد ۱۳۹۶ساعت 18:22 توسط عباس کشاورز |

صفر , وحدتی ست که از دل او , تکثر اعداد می جوشد .

شعورها در شرایط فشار , امتحان خود را پس می دهند. جایی که امنیت روانیِ درونی و نظمِ دلخواه بیرونی به هم می خورد . + نوشته شده در یکشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ساعت 11:7 توسط عباس کشاورز |

مرزهای اعتدالِ رفتارهای انسانی , جایی ست که نه به خود ظلم شود نه به دیگری. نه آرامش دیگری ظالمانه مخدوش شود نه آرامشِ خود . + نوشته شده در یکشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۶ساعت 11:38 توسط عباس کشاورز |

در خلوت و بدون پرداختِ عوارضِ خودنمایی , طریقِ قدرت گرفتن را پی بگیر . نمایشِ غرورآفرین , گاه همانگونه که مقصودت را آشکار می کند بین تو و او فاصله می اندازد . + نوشته شده در پنجشنبه ۲۴ فروردین ۱۳۹۶ساعت 6:53 توسط عباس کشاورز |

باز هم بهار به نیمه خود رسید ؛ و باز فرصتی کمیاب فراهم شد تا نقش پر اهمیت معلمی ، هرچند اندک ،گرامی داشته شود.. و چه فصلی مناسب تر از بهار برای گرامیدشت این مقام عظیم الشان که صفحات روشن تاریخ ،مدیون مجاهدات و تاثیرات معلمان مسیحا نفسش بوده است ...نقش معلمی ، حیطه ای بسیار کلی و فراگیر دارد. از خو

از یک قلبِ بی رمق , انتظارِ حرکت در راه حق نمی رود . بنگر که هرزگاه های رمقت کجاست ؟ چشمت را از اینجا ببند تا نگاهت را باز بینی , جایِ دگر. + نوشته شده در پنجشنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 11:49 توسط عباس کشاورز |

راه آبادی از ویرانی می گذرد . به حضور خود در زندان خانه تاریک برخی احساسات باید پایان داد تا خود بخود ،حضور خود را در افق پاک و بی انتهای آزادی ، احساس نمود . انسان لاجرم باید یک جا ، خود را ویران کند. خوشا آن ویرانی که ثمره اش آرامش برخاسته از پاکی دل باشد... تفاوتها در تفاوت احساس اولیه ایست که وی

وای به لحظه ای که حباب هوس می ترکد . قلب انسان ؛ از معنا خالی می شود او آبروی خود را از دست رفته می بیند . و خود را ناگهان در جایی می یابد که اصلا دوست ندارد . خفت محض. + نوشته شده در یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 8:8 توسط عباس کشاورز |

ایمان نمی آوری مگر آنکه رضایتمندی در خود احساس کنی. راضی نمی شوی از خود و شرایطی که داری مگر آنکه هر اندیشه جانکاهِ چسبیده ای را از خودت دور کنی . + نوشته شده در چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳۹۶ساعت 18:9 توسط عباس کشاورز |

از آنجا که مقداری از اوقات روزانه ام،به اندیشه در باب چگونگی و چرایی پیشامدها،سختیها،ناملایمتیهاو صدالبته کامیابیها ی زندگی می گذرد. صلاح دیدم که آنها را از حالت انتزاعی خارج کرده و گویا و مکتوبشان نمایم.

قلبی که به تاراج رفته باشد , شاهی ست که سرزمین نداشته باشد .

از آنجا که مقداری از اوقات روزانه ام،به اندیشه در باب چگونگی و چرایی پیشامدها،سختیها،ناملایمتیهاو صدالبته کامیابیها ی زندگی می گذرد. صلاح دیدم که آنها را از حالت انتزاعی خارج کرده و گویا و مکتوبشان نمایم.

رخوت و سستی, انسان را به تداوم هرزگی سوق می دهد.

اگر رسم بندگی به جا آوری, خالق با ابزار ربانی خود چنان تراشت می دهد که درکش از حیطه تفکرت بیرون می ماند