امین

گاه چنان نزدیک می شود که تا دقایقی پس از خداحافظی , نجوایش در گوشت , زمزمه
می شود

این نزدیکی , دیگران را به استمرارِ رابطه و بازگشتِ زود هنگامش, عادت می دهد.

اما به یکباره, ناپیدا شده و به سکوتی آزار دهنده, فرو
می غلتد .

مِهرش به سانِ ابر بهاری است .
زمین تشنه را سرسبز می کند.

اما وِرد وداع می خواند و
سبزی ها را در برابرِ آفتابِ تند بهاری, تنها می گذارد.

محصولِ فراقش , فقط زردیِ سبزینه های قبلی است .

امین را می گویم.
ما را به یکباره, مستِ مهرش می کند

اما طولانی تر , در خماری , تنهایمان می گذارد .

یکی نیست بگوید:
یا رخ منمای
یا چنین ما را در پوشیدنش , مجازات نکن.