قلم

با قلم می توان , کشف و شهود کرد.
به شرطی که چشم به رویِ غیرِ او بست و ندایِ مزاحمِ دیگران را شنود نکرد .

گاه در نوشتن , چیزی به ذهنت خطور می کند که در جز آن , نصیبت نمی شود.

والقلمِ و ما یسطرون .

اللهِ محمد به قلم سوگند یاد
می کند و چیزهایی که با آن
می نویسند.

قلم , گاه عصایِ موسایی
می شود که اگر بر زمینِ دل , فرود آید
چشمه های معرفت را از آن سرازیر می کند .

قلم , قلب را به ساحتِ الهام
می برد.

گاه نیندیشیده , تحفه ای کاملا معقول به تو هدیه می دهد.

با حالِ بد نمی توان قلم به دست گرفت .
قلم با قلبِ آلوده و عیاش , بیگانه است .

درد , سوختِ مرکبِ قلم است .

بی درد, نمی توان , قدمی برداشت از قدم .

قلم , حالت را خوب می کند .
هیزم هایِ بیشتری در تنورِ ایمانت می ریزد .

قلم , هم فکر است و هم حرکت.
قلم , بالی ست که برای پرواز باید گشوده شود .

برایِ تحرک قلم , قلب باید از سنگینی روزمره , برهد

قلب , باید تسلیم ساحتِ صفای قلم شود .

زبان اگر برای وراجی , دنبالِ گوش می گردد
در عوض , قلم در زایشگاهِ سکوت , حقیقتی را آشکار
می کند.

یکی شدن با قلم , شرط نوشتن است .
خودنمایی , ذوقِ قلم را خشک می کند
بگذار قلم ,خودش , راهش را پیدا کند .
شامه اش , قوی تر از
تعجیل هایِ مزاحمِ تو است .

تمام و کمال ,خودت را به او بسپار .
تحمیلِ خود, سببِ توقف قلم می شود .

وقتی قلم برای لحظه ای از حرکت می ایستد
مطمئن باش که شامه اش سرِ چند راهی قرار گرفته است .

سکوت کن , طولی نمی کشد که بهترین انتخاب را نشانت می دهد .

وقتی نویسنده در ساحتِ قلم , محو می شود
او از این اطمینان , خوشش
می آید.
جایی می بردت خوش و خرم.
جایی که روحت هم از آن , خبر نداشته است.

قلم ,از راهبر ترین امانتِ خداوندی نزدِ بشر ست .

الذی علم بالقلم
علم الانسان ما لا یعلم.