گاه

گاه از درون , ناراضی اما نیرویی , ترا به جلو ,
هل می دهد .

یک احساسِ گنگ و مبهم , ترا به سکوت یا یک وراجیِ بی اختیار سوق می دهد .

گاه دیوانه وار , به مرکبت , شتاب می دهی و همزمان, نجوایی, درونت , هر چه بادا باد سر می دهد.

گاه عاقل ترینِ انسان ها هم به ناگاه دیوانه می شوند.

گاه یک احساسِ ناخودآگاه تا کرمش را نریزد , آرام
نمی نشیند.

گاه , احساس , دهانِ عقل را
بسته و دیکتاتور می شود.

گاه معقول , پایش را از گلیمش دراز کرده و به عاقل , شاخ می زند .

گاه قلم , اسب زین کرده و گرد و خاک به پا می کند.

گاه فکر ,پر گشوده و برتر از هر جماعی به انسان , لذت می دهد.

گاه انسان چشم خود را بسته و بر همه چیز می شورد

گاه زخمی از غل و زنجیرهای ناگسسته , آرام ,سر جایش می نشیند.

گاه یک حالت خلسه , گویی بین خواب و بیداری , ترا شهود می دهد.