گوشه ای از فراخنای هستی
امید در بالاترین نقطه ی فواره , زاییده می شود .
جایی که فشار به بالاترین حدش رسیده و قطرات آب به ماءمن خود فرود می آیند .
امشب, 1ست .
درست است عنوانِ (ترین) ها را با خود دارد
طولانی ترین. سرد ترین. تاریک ترین و و و
اما مبارک شبی ست که شمارش معکوس برایِ گشایشِ آغوش بهار به روی زمین از همین شب آغاز می شود .
یلدا , بشارت است .
گواهِ ایمانِ آریایی هایی ست که بهار را در دلِ آن می دیده اند .
و به راستی کدامین قوم مانند ایرانیان , توانِ دیدنِ نور را در تاریکی داشته اند و چله را به حجله می نشسته اند .
هیچ یک . هیچ کس
اجدادِ ما در قهر آمیزترین صورتِ سرمای طبیعت , دور هم می نشستند و دل را به داشتنِ هوایِ هم , گرم می داشتند.
ناسازگاریِ طبیعت , ایشان را به سازش با هم می رسانده است .
و چه زیبا , خواجه شهرمان , مژده بهار را پس از صولتِ یلداییِ امشب , سر می دهد که :
آن همه ناز و تنعم که خزان
می فرمود
عاقبت در قدمِ بادِ بهار , آخر شد .
امیدوارم قلبی نوروزی در یلدایِ خانوادگیِ خود داشته باشید.
سی ام آذر 96
+ نوشته شده در جمعه ۱ دی ۱۳۹۶ساعت 9:52  توسط عباس کشاورز |
برچسب:
نویسنده: نگین حسینپور