گوشه ای از فراخنای هستی

در سرزمینِ آگاهی دم زدن و سد بستن بین یاد و غفلت , انسان را از خسارت های جدید و شدید می رهاند . +نوشته شده در جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۶ساعت8:35 توسطعباس کشاورز | ...

تنهایی در آغاز , وحشت داشت. وحشتِ از دست دادن هر آنچه سبب انس شده بود. اما وقتی تنهایی , جان گرفت . حقیر بودن هر چه از دست شده بود آشکارا حس شد. +نوشته شده در دوشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۶ساعت21:49 توسطعباس کشاورز | ...

هیچ چیز در این دنیا وجود ندارد که ارزش دست و پا زدن در آن را داشته باشد. تمام شادی های دنیایی به زودی به غم می گراید و تنها لذت رهایی, همیشگی و تبدیل ناشدنی ست....

هیچ لحظه ارزشمند و موثرتری در آینده وجود ندارد که بخواهد مثل بختک بر لحظه جاری ات بیفتد و مانع از درک واقعیت هستی ات شود....

غرق شدن در سرگرمی هایی که نفس حقیر انسان را با لذت هایش ؛ سیراب می کنند ، در تضاد با خود جویای آگاهی ست... بسیاری از سرگرمی ها به قیمت کاهش سطح هشیاری انسان تمام می شود و نمی ارزند....