گوشه ای از فراخنای هستی

از آنجا که مقداری از اوقات روزانه ام،به اندیشه در باب چگونگی و چرایی پیشامدها،سختیها،ناملایمتیهاو صدالبته کامیابیها ی زندگی می گذرد. صلاح دیدم که آنها را از حالت انتزاعی خارج کرده و گویا و مکتوبشان نمایم....

بی خواهش ،خداوند را یاد کردن ، نشانه معرفتی اصیل هست.... یادش کن تا هر از گاهی که خواهشی داری، روی دعا و استجابت داشته باشی....

هر چیزی که سبب غفلت از یاد تو شود به سبب شدت اثرش؛ یا مکروه است یا حرام. و هر یادآور ذکرت ، یا مستحب است یا حلال....